Het conflict tussen, erbij willen horen en de angst voor afwijzing en écht jezelf durven zijn

Conflict

Onrust voelt voor mij meestal als graven en zoeken, zoeken naar antwoorden. Antwoorden op vaak veel te grote vragen, die nooit zomaar beantwoord kunnen worden. Daarom blijven ze vaak op de achtergrond hangen.. soms bewust en soms onbewust. Terwijl ik denk, hoe heerlijk zou het zijn om iets wel te kunnen afronden, het te kunnen weten, vraag ik me meteen af waarom wil ik dat eigenlijk? Of waarom is dat belangrijk?

Waarom voelt hangen in het grijs als niet ok? Nu ik er over nadenk merk ik dat juist in het grijze de vragen blijven komen. Tegelijkertijd blijven de antwoorden uit. Dat is dus kennelijk het nog niet weten. Dit vraagt om afstand nemen en alles er te laten zijn. De zin die ik heb verafschuwd veel van mijn bestaande jaren. Maar juist daar waar je allergie zit kan je groeien he.. dus de volgende vraag rijst alweer, waarom zit daar mijn allergie?

Want de zin, alles er laten zijn, is exact mijn innerlijke conflict.

Vanuit mijn eigen ware zelf voel ik hem helemaal en is het de essentie van overgave en het ok zijn. Dus authentiek, zonder spanning, zonder oordeel.

Maar vanuit de behoefte aan verbinding, deels het ego, vind ik die zin nogal een cliché en zet ik mij er tegen af. Want zullen we allemaal wel lekker “normaal” blijven doen? Ook bij mij zijn er nog zoveel overtuigingen aanwezig over hoe je zou moeten zijn en doen. Het weer bewust worden van dit proces is zo belangrijk, want dát geeft ruimte voor groei en verandering.

Oerbehoefte

De behoefte aan verbinding en erbij horen is een elementaire behoefte, een soort oerbehoefte. Ergens heel logisch, want samenzijn met anderen hebben we van oudsher nodig voor onze overleving. Dit maakt dat onze grootste angst, is die voor sociale afwijzing. Onbewust heeft die angst impact op jouw gedrag en natuurlijk dus ook op mijn gedrag.

Want we zijn allemaal mensen, we zoeken allemaal, laten we in die zoektocht soms wat liever zijn voor elkaar. Het niet weten is ok, dit mag.

Wil je hier eens over sparren? Stuur me een dm, je bent meer dan welkom.

Liefs Jolien  

Berichten

Jezelf zijn
Niet jezelf zijn en maar aanpassen..

Ik vind het een wonderlijke ontwikkeling, als ik er zo over nadenk. Op welk moment heb ik besloten dat ik niet meer mijn authentieke zelf mag zijn? Bijna jaloers kan ik naar mijn kinderen kijken, die volgen 24/7 hun natuurlijke impulsen. Onbedaarlijk blij zijn, heerlijk aanstellen en medelijden hebben met zichzelf, huilen totdat ze niet meer kunnen (zelfs zonder echte reden) boos zijn op al het oneerlijke in het leven, kinderlijk enthousiast en ongegeneerd zijn

Lees meer
trauma release
De impact van het onderdrukken van emoties.

Ik had GEEN idee welke impact het onderdrukken of negeren van emoties kan hebben. Tijdens een mega intense en indrukkwekkende trauma release opleiding, heb ik groot ontzag gekregen voor het lichaam, later meer hierover. Ik merk aan mezelf dat ik steeds nieuwsgieriger word en meer en meer het onbekende wil opzoeken. Voor iemand die ook een prima kluizenaar is, is dat toch een ontwikkeling. Het is ook niet dat ik bewust het oncomfortabele opzoek, maar

Lees meer
weerstand en overgave
Wat als er geen weerstand meer?

Stress is niks anders dan weerstand tegen de huidige situatie. Wat als er geen weerstand meer zou zijn? en jij volledig kan meebewegen met de tijd? Hoeveel tijd spendeer jij (onbewust) aan het willen begrijpen van jezelf, de code kraken, zodat je er bent, zodat het duidelijk is, zodat alle antwoorden er zijn? Onbewust ben ik hier veel energie aan kwijt geweest. Ik heb nieuws voor je, misschien opbeurend of misschien teleurstellend; Er is geen

Lees meer